سفارش تبلیغ
واحد طراحی
واحد طراحی

Neurocognitivetherapy

یک نشانه هشدار دهند ه و علامت احتمالی برای تشخیص زودهنگام اوتیسم

توجه اشتراکی چیست و چرا اهمیت دارد؟

 

در ارزیابی از نوزادان و کودکان نوپا  ، به طور معمول طیف گسترده ای از بچه ها را می بینم. نکته ای که درباره این نوزادان شگفت آور هست  این است که چه زود مهارت توجه اشتراکی درآن ها ایجاد می شود. بیشتر کودکان تا 12 ماهگی مهارت توجه اشتراکی را نشان می دهند که شامل مهارت اشاره (برای نشان دادن علاقه ، خواست یا نیاز) است.

 

توجه اشتراکی چیست؟

در شرایطی که دو نفر  تجربه  علاقه به شیء مانند اسباب بازی را به اشتراک می گذارند. مثلا، شما جغجغه بچه 9 ماهه خود را تکان می دهید و او به  سمت صدای جغجغه نگاه می کند ، و بعد  لبخند می زند و به شما نگاه می کندو گویا می گوید "این جالب بود ، دوباره این کار را انجام بده. بابا! " یا وقتی کودک 14 ماهه شما وارد حیاط خلوت می شود و متوجه هواپیمای بالای سرش می شود  ،  به سمت شما نگاه می کند و به سمت هواپیما حرکت می کند و گویا می گوید: "وای ، مامان تو هم هواپیما را دیدی؟" توجه اشتراکی خیلی زود در زندگی ، مدتها قبل از اینکه آنها بتوانند احساسات خود را به صورت کلامی بیان کنند شکل می گیرد. این تغییر نگاه چشمی از یک شی به شخص به منظور این که شخص دیگری  در این تجربه شریک شود  ، جادوی توجه اشتراکی است و این یک مهارت بسیار مهم است بدلیل اینکه یک پیش نویس اولیه برای رشد زبان گفتاری است.

کودکان نوپای که توجه اشتراکی ندارند و از ژست هایی مانند اشاره کردن برای برقراری ارتباط با مراقبان خود استفاده نمی کنند ، به احتمال زیاد با تاخیرهای رشد در گفتار و زبان خود و همچنین مهارتهای اجتماعی وتعامل  مواجه خواهند شد.

عدم توجه اشتراکی همچنین یک عامل اولیه برای شناسایی زودهنگام ابتلا به اختلال طیف اوتیسم است. کودکان بدون توجه اشتراکی ، لذت و ارتباط با بزرگسالان را از دست می دهند و معمولاً از بزرگسالان صرفاً به عنوان وسیله ای برای اهدافشان استفاده می کنند. این یک علامت هشدار است ، وقتی از والدین یک کودک نوپا سؤال می کنیم "چه مدت پسرت می تواند بازی کند بدون اینکه توجه تو را جلب کند؟" و والدین پاسخ می دهند "آنها می توانند ساعتها به تنهایی بازی کنند!" این ممکن است به نظر برسد کودک از توجه زیادی برخوردار است!  اما از نظر رشد ، فاصله توجه کودکان نوپا بسیار کوتاه است (حدود 2-3 دقیقه با یک اسباب بازی تنها و 10 دقیقه بدون درگیر کردن یک فرد بزرگسال یا خواهر و برادر در بازی ، برای یک کودک 2 ساله). بنابراین در حالی که ما انتظار داریم کودکان نوپا برای مدت کوتاهی در خانه  بازی کنند  ، اما کودک نوپای شما بسیار عادی هست که بخواهد شما را  درگیر بازی اش کند ، مانند آوردن یک اسباب بازی ، نشان دادن یک اسباب بازی ، حرکت به سمت شما. یا یک اسباب بازی یا به راحتی به شما اطمینان می دهند تا در حین بازی به آن ها اطمینا خاطر بدهید.

 

کودکانی که فاقد توجه  هستند ، ممکن است برای مدت طولانی بازی کنند و هیچ وقت با استفاده از حرکات ، نگاه چشم یا صدا هیچ کس را درگیر نکنند. آنها ممکن است خواسته ها و نیازهای خاصی را با استفاده از بزرگسالان به عنوان وسیله ای برای رسیدن به هدف به دست آورند ، نه اینکه نشان دهند که از تعامل اجتماعی لذت می برند به عنوان مثال ، یک کودک 16 ماهه می خواهد لیوان شیر خود را روی میز بگذارد اما نمی تواند به آن برسد ، و به جای اینکه به مادرش اشاره کند و به دنبالش بگردد و صدایی  تولید کند تا به او نشان دهد که  میخواهد این کار را کند. فقط روی خود فنجان و میز تمرکز می کند و او را به سمت میز می کشد و مادر او را می بیند و دست او را  می گیرد و کمکش می کند. و کار انجام می گیرد، اما هیچ تعامل یا تعامل اجتماعی واقعی در آن مبادله  نمی شود.

 


 اضطراب در کودکان بخش عادی زندگی است، همانطور که در بزرگسالان است. هنگامی که یک کودک از چیزی می ترسد، به عنوان مثال  فیلم ترسناک می بیند، ممکن است برای خوابیدن مشکل داشته باشد. با این حال، هنگامی که مضطرب می شود و این اضطراب را نمی توان آرام کرد . می تواند نشانه ای از اختلال اضطراب در کودکان باشد.

اضطراب بدون درمان در کودکان ممکن است باعث مشکلات در مدرسه، در خانه و با همسالان  شود و همچنان تا بزرگسالی ادامه  یابد.

در حالی که علل اضطراب در کودکان به طور کامل درک نمی شود، برخی مطالعات نشان داده اند که مغز کودک دارای اضطراب  نسبت به کودک معمولی متفاوت عمل می کند.

با درمان، بچه های دارای اضطراب می توانند یاد بگیرند که  کاملا شاد زندگی کنند.  اما متأسفانه تنها 18 درصد نوجوانان با اضطراب درمان می شوند.

 

علائم و نشانه های اضطراب در کودکان

وقتی کودک یک اختلال اضطراب دارد، اغلب بر تمام جنبه های زندگی اش تاثیر می گذارد. علائم اضطراب در کودکان را می توان در شیوه ای که کودک در خانه، مدرسه و زندگی اجتماعی خود عمل می کند، مشاهده کرد.

نشانه های اضطراب در کودکان با توجه به نوع اختلال اضطراب متفاوت هستند؛ با این حال علائم عمومی اضطراب در کودکان عبارتند از:

     اضطراب بیش از حد و نگرانی


     ناتوانی در کنترل ترس یا نگرانی


     خستگی


     تمرکز ضعیف


     تحریک پذیری


     اختلال خواب


     بی ثباتی


     تنش عضلانی


بر اساس تحقیقات انجام شده حافظه انسان مدل های مختلفی  دارد. یکی از این حافظه ها "حافظه کاری" است. بعضی فکر می کنند حافظه کاری همان حافظه کوتاه مدت است  حافظه ای ک مرتبط با ذخیره  اطلاعات است. در واقع این دو حافظه ارتباط نزدیکی باهم دارند.و جدایی ان ها بیشتر به صورت آکادمیک هست. حافظه کاری با دستکاری اطلاعات در ارتباط است.و در واقع دارای اهمیت است چون به ذخیره اطلاعات در حافظه دراز مدت کمک میکند و اثر مستقیمی بر توانایی ما در یادگیری و تمرکز دارد.

ارتباط قوی بین حافظه کاری و عملکرد در تکالیف یا کارهای شناختی پیچیده مانند حل مسئله، استدلال و ادراک خواندن  وجود دارد. تحقیق نشان داده است که کودکان با ظرفیت حافظه کاری پایین در  تمام زندگی شان اذیت می شوند و یادگیری و نمره های تحصیلی پایینی دارند. این به نظر ترسناک می آید اما خوب این مسئله وجود دارد. اما خوشیختانه راه هایی برای یهبود حافظه کاری وجود دارد. در ادامه دو روش به شما برای آزمایش حافظه کاری فرزندتان آموزش داده می شود:


تست 1

یک آزمون ساده که می توانید در کودکان 4 تا 7 ساله استفاده کنید، قرار دادن فنجان های مختلف رنگی، مداد و پاک کن(از وسایل دیگر هم با توجه به امکانات و سلیقه تان می توانید استفاده کنید) روی میز است و به آنها آموزش دهید (با تشویق):

" مداد قرمز انتخاب کن، سپس پاک کن آبی را انتخاب کنید، و آنها را در یک  فنجان قرمز قرار دهید."

سپس فرزندتان دستورات را اجرا کند. اگر کودک قادر به پیروی از اکثر دستورالعمل ها باشد، عالی است! بیش از دو اشتباه می تواند برخی مسائل را نشان دهد و باید بیشتر مورد بررسی قرار گیرد. البته، هنوز نتیجه گیری زود است! شاید آنها خسته یا ناراحت باشند تمرین را چند بار تکرار کنید و به صورت بازی انجام دهید.

تست 2

یک سری  شمامل سه شماره را  در فواصل زمانی یک  ثانیه ای برای کودک خود بگویید.

به عنوان مثال: "نه، چهار، دو." سپس از فرزند خود بخواهید که آنها را تکرار کند. او موفق بود؟ عالی! حالا با چهار شماره امتحان کنید به عنوان مثال: "چهار، سه، هفت، یک." باز هم از فرزندتان بخواهید که آنها را تکرار کند.

این کار را تا زمانی که نتواند الگو را تکرار کند ادامه دهید و   ظرفیت حافظه  کودک خود را دریافت خواهید کرد.  طرفیت چهار، نتیجه عالی برای کودک پیش دبستانی است. اگر کودک نمیتواند دو عدد را تکرار کند، زمان دیگری را امتحان کنید و سایر علائم توجه یا حافظه را بررسی کنید. به یاد داشته باشید زمانی که فرزند شما قادر به تکرار توالی نیست، صبر کنید آزمایش را متوقف کنید بع دلیل اینکهشما نمی خواهید او را مجبور کنید.


یک مطالعه از اثرات درازمدت بازتوانی شناختی برای مبتلایان به پارکینسون


توانبخشی شناختی باعث ایجاد تغییرات شناختی و مغزی کوتاه مدت در بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون  می شود.  تا به امروز هیچ مطالعه ای اثرات درازمدت توانبخشی شناختی را با استفاده از تکنیک های تصویربرداری عصبی در این اختلال انجام نداده است. اما بررسی تاثیرات طولی یک برنامه توانبخشی شناختی، رفتاری و عصبی شناختی پس از 18 ماه صورت گرفته است

در تحقیقی در سال 2018 تاثیر درازمدت توانبخشی عصبی شناختی بر بیماری پارکینسون صورت گرفته است.  یافته ها نشان می دهد که بهبود عملکرد شناختی ، افزایش عملکرد و
فعال سازی مغز    پس از توانبخشی شناختی بعد از 18 ماه در بیماران مبتلا به اختلال پارکینسون، به رغم تغییرات مغزی ساختاری، مطابق با پیشرفت فرآیندهای نورودژنراتیو، به طور قابل توجهی حفظ می شود.



 نویسندگان. مجله اروپایی مغز و اعصاب منتشر شده توسط John Wiley & Sons Ltd از طرف آکادمی اروپایی مغز و اعصاب.

© 2017

  

 


تعدادی  روش درمانی وجود دارد که  می تواند به افراد مبتلا به اوتیسم کمک کند تا توانایی های خود را بهبود بخشند و علائم آنها  کاهش یابد. شروع درمان زودهنگام  در دوران پیش دبستانی یا قبل از آن شانس موفقیت درمان فرزندتان را بهبود می بخشد ، اما هرگز برای درمان خیلی دیر نیست.
توصیه شده است  به محض اینکه  احساس کردید کودکتان مبتلا به اوتیسم  است، به جای اینکه منتظر تشخیص رسمی باشید ، به دنبال  درمان باشید. برای دریافت یک تشخیص رسمی آزمایش و \یگیری های بعدی زمان زیادی ممکن است طول بکشد.

در  ادامه با برخی از محبوب ترین روش های درمانی - و اثبات شده  برای اوتیسم آشنا شوید.


کار درمانی

این فعالیت ها به کودکان مبتلا به اوتیسم کمک می کند که در انجام کارهای روزمره مانند یادگیری  بستن دکمه پیراهن یا  گرفتن صحیح چنگال  بهتر شوند. اما می تواند هر چیزی را که مربوط به مدرسه ، کار یا بازی باشد ، در بر بگیرد. درمان بستگی به نیازها و اهداف کودک دارد.


گفتاردرمانی

 به کودکان در صحبت کردن و همچنین برقراری ارتباط و تعامل با دیگران کمک می کند.  می تواند شامل مهارت های غیر کلامی مانند برقراری تماس چشمی ، انجام گفتگو و استفاده  و درک حرکات باشد. همچنین ممکن است به بچه ها بیاموزد که خود را با استفاده از نمادهای تصویر ، زبان اشاره یا رایانه ابراز کنند.

برای اثربخشی بیشتر ، گفتاردرمانگران برای تمرین این مهارتها در زندگی روزمره باید با والدین و معلمان همکاری نزدیکی داشته باشند.


تحلیل رفتار کاربردی (ABA)

این نوع درمان از پاداشهایی برای تقویت رفتارهای مثبت و آموزش مهارتهای جدید استفاده می شود.  والدین و سایر مراقبان تحت آموزش قرار می گیرند تا بتوانند لحظه به لحظه به کودک اوتیسم پاسخ دهند.

اهداف درمان منحصر به فرد است. که ممکن است شامل ارتباطات ، مهارتهای اجتماعی ، مراقبت شخصی و کار در مدرسه باشد. مطالعات نشان می دهد کودکانی که ABA زودهنگام و فشرده را دریافت می کنند می توانند سودهای پایدار و بزرگی کسب کنند.

انواع مختلفی از ABA وجود دارد که یکی از آن ها مختص کودکان خردسال  زیر 5 سال است.



آیا کودک من مبتلا به اوتیسم است؟ رفتارهای کودک که ممکن است  اوتیسم را پیش بینی کند

 تشخیص اوتیسم نوزاد

در سال اول تولد کودک، برای اتفاق های مهم رشدی او جشن گرفته می شود مثل اولین لبخندش اولین قدمی که برمی دارد. گفتن اولین کلمه و....اما اگر کودکتان در سال اول زندگی اش این نقاط عطف را نداشته باشد چه می شود؟ هر کودکی متفاوت است و در زمان های متفاوتی این نقاط عطف را نشان می دهد. پس شما به عنوان والدین  چه زمانی باید تعجب کنید و نگران شوید که آیا روند رشد فرزندتان غیر طبیعی است؟!

علائم رفتاری در نوزادان بین 6 تا 12 ماه می تواند اوتیسم را پیش بینی کند

یک مطالعه کانادایی در سال 2005 در مجله بین المللی علوم اعصاب و رشد که با بیش از 200 شرکت کننده انجام شد ، اولین پژهشی بود که علائم رفتاری خاص را در نوزادان تا 12 ماهگی بررسی کرد.که می توان با دقت قابل توجه پیش بینی کرد که آیا کودک به اوتیسم مبتلا خواهد شد.

اوتیسم یکی از شایع ترین اختلالات امروزه است ،  در حالی که بالاخره سال گذشته یک نشانگر بیولوژیکی برای کمک به تشخیص زودهنگام آن یافت شد ، اما معمولاً فقط 80 درصد  برای تشخیص مؤثر است و تاکنون بیشتر در نوزادان با خطر بالاتر  مورد استفاده قرار گرفته است. همچنین با استفاده از MRIیافت می شود و زمان انتظار می تواند طولانی باشد. در عوض ، بیشتر پزشکان باید به مشاهدات والدین تکیه کنند ، خود کودک را مشاهده کنند و از ابزارهای استاندارد مانند چک لیست اوتیسم در کودکان نوپا (CHAT) استفاده کنند. با این حال این ابزارها برای کودکانی که 18 ماه و بالاتر دارند ، ساخته شده است ، مدت زمان طولانی به ویژه هنگامی که تشخیص زودهنگام و مداخله می تواند در بسیاری از ناامیدی هایی که از مشکلات ارتباطی ایجاد می شوند ، کمک کند.

به دلیل تحقیقات انجام شده ، مقیاسی برای کمک به پزشکان در ارزیابی اولیه در نوزادان 6 ماهه (اگرچه در سن 12 ماهگی بسیار دقیق تر به نظر می رسند) ساخته شده است. مقیاس مشاهده اوتیسم برای نوزادان (AOSI) ابزاری فوق العاده جدید برای کمک به والدین و پزشکان در تشخیص زود هنگام است. نشان می دهد که کودک شما ممکن است مبتلا به اوتیسم باشد

بیشتر اینها نشانگرهایی هستند که بین 6 ماه تا 1 سال نشان داده می شوند. پیش از آن ، بسیاری از این موارد ممکن است به هیچ وجه ظاهر نشوند. همچنین مهم است بدانید که هر یک از این صفات به خودی خود تشخیصی نیست. اگر فرزند شما در طی 6 ماه تعدادی از این خصوصیات را نشان می دهد ، خوب است که برای ارزیابی به پزشک مراجعه کنید. تشخیص و درمان زودهنگام می تواند در ایجاد مهارت های آینده فرزندتان، واقعا  تاثیر متفاوتی داشته باشد. مجدداً تکرار می کنم  این لیست نباید به عنوان یک تشخیص در نظر گرفته شود ، فقط به عنوان ابزاری برای مراجعه به روانشناس  و روانپزشک استفاده می شود که پس از آن می تواند یک فرایند ارزیابی مناسب توسط درمانگر صورت بگیرد.



1-نبود لبخند اجتماعی

    به طور معمول ، لبخند زدن کودک  در پاسخ به لبخند شما از ابتدای ماه اول شروع می شود. ، اما به طور قطعی تا 3 ماهگی این اتفاق می افتد. برای آزمایش می توانید کودک خود را با چهره خنثی نگاه کنید و بعد از ان حالت خنثی خود را بشکنید و مدتی لبخند بزنید این کار را  می توانید سه یا چهار بار امتحان کنید. یک نوزاد در حال رشد طبیعی  باید هر بار به شما لبخند بزند.


    2-عدم تماس چشمی

    بیشتر نوزادان با علاقه ذاتی به چهره انسان ، به ویژه والدین و خانواده آنها متولد می شوند.

3-جوابگوی نامشان نیستند

    اکثر نوزادان حداکثرتا 9 ماه بعد از  تولدشان بعد از گفتن نامشان پاسخ خواهند داد.

4-هیچ پیش بینی اجتماعی یا پاسخ به بازی دالی موشه وجود ندارد

    کودکانی که از نظر عصبی طبیعی هستند ، در انتظار انتخاب بازی ، بازوهای خود را بلند می کنند ، یا در انتظار بازی هایی مانند دالی موشه ، می خندند (یا گریه می کنند). اگر به نظر می رسد فرزند شما تا 6-9 ماهگی از این فرم های سنتی بازی استفاده نمی کند ، ارزش دارد که به آن توجه کنید.


   5- ردیابی بصری ضعیف

    یک اسباب بازی با رنگ روشن بگیرید و به آرامی جلوی کودک خود حرکت بدهید. آیا کودک شما به راحتی با چشمان خود یک اسباب بازی با رنگ روشن را دنبال می کند؟ یا به نظر می رسد که آنها علاقه خود را به آن از دست می دهند یا به سرعت از این کار منصرف می شوند؟

6-عدم ادا کردن صداهای  اجتماعی

    به طور معمول نوزادان علاقه مند به تولید صداهایی برای گفتن کلمات اولیه  هستند. که این صداها  به صورت شمرده هستند اما قابل تشخیص به عنوان کلمه مورد نظر نیستند. و نوزادان مبتلا به اوتیسم ممکن است فاقد  این صداهای کلامی باشند ، و یا تاخیر در آن را نشان دهند.

7-خیره شدن به اشیاء غیر معمول
    نوزادان بزرگتر که بعداً مبتلا به اوتیسم تشخیص داده می شوند ، بر روی اجسام غیرمعمول مانند پنکه ، قسمت هایی از اسباب بازی ها (اما نه اسباب بازی) ، کف یا سقف خیره می شوند.