سفارش تبلیغ
هاست ایران
هاست ایران

Neurocognitivetherapy

تعدادی  روش درمانی وجود دارد که  می تواند به افراد مبتلا به اوتیسم کمک کند تا توانایی های خود را بهبود بخشند و علائم آنها  کاهش یابد. شروع درمان زودهنگام  در دوران پیش دبستانی یا قبل از آن شانس موفقیت درمان فرزندتان را بهبود می بخشد ، اما هرگز برای درمان خیلی دیر نیست.
توصیه شده است  به محض اینکه  احساس کردید کودکتان مبتلا به اوتیسم  است، به جای اینکه منتظر تشخیص رسمی باشید ، به دنبال  درمان باشید. برای دریافت یک تشخیص رسمی آزمایش و \یگیری های بعدی زمان زیادی ممکن است طول بکشد.

در  ادامه با برخی از محبوب ترین روش های درمانی - و اثبات شده  برای اوتیسم آشنا شوید.


کار درمانی

این فعالیت ها به کودکان مبتلا به اوتیسم کمک می کند که در انجام کارهای روزمره مانند یادگیری  بستن دکمه پیراهن یا  گرفتن صحیح چنگال  بهتر شوند. اما می تواند هر چیزی را که مربوط به مدرسه ، کار یا بازی باشد ، در بر بگیرد. درمان بستگی به نیازها و اهداف کودک دارد.


گفتاردرمانی

 به کودکان در صحبت کردن و همچنین برقراری ارتباط و تعامل با دیگران کمک می کند.  می تواند شامل مهارت های غیر کلامی مانند برقراری تماس چشمی ، انجام گفتگو و استفاده  و درک حرکات باشد. همچنین ممکن است به بچه ها بیاموزد که خود را با استفاده از نمادهای تصویر ، زبان اشاره یا رایانه ابراز کنند.

برای اثربخشی بیشتر ، گفتاردرمانگران برای تمرین این مهارتها در زندگی روزمره باید با والدین و معلمان همکاری نزدیکی داشته باشند.


تحلیل رفتار کاربردی (ABA)

این نوع درمان از پاداشهایی برای تقویت رفتارهای مثبت و آموزش مهارتهای جدید استفاده می شود.  والدین و سایر مراقبان تحت آموزش قرار می گیرند تا بتوانند لحظه به لحظه به کودک اوتیسم پاسخ دهند.

اهداف درمان منحصر به فرد است. که ممکن است شامل ارتباطات ، مهارتهای اجتماعی ، مراقبت شخصی و کار در مدرسه باشد. مطالعات نشان می دهد کودکانی که ABA زودهنگام و فشرده را دریافت می کنند می توانند سودهای پایدار و بزرگی کسب کنند.

انواع مختلفی از ABA وجود دارد که یکی از آن ها مختص کودکان خردسال  زیر 5 سال است.



آیا کودک من مبتلا به اوتیسم است؟ رفتارهای کودک که ممکن است  اوتیسم را پیش بینی کند

 تشخیص اوتیسم نوزاد

در سال اول تولد کودک، برای اتفاق های مهم رشدی او جشن گرفته می شود مثل اولین لبخندش اولین قدمی که برمی دارد. گفتن اولین کلمه و....اما اگر کودکتان در سال اول زندگی اش این نقاط عطف را نداشته باشد چه می شود؟ هر کودکی متفاوت است و در زمان های متفاوتی این نقاط عطف را نشان می دهد. پس شما به عنوان والدین  چه زمانی باید تعجب کنید و نگران شوید که آیا روند رشد فرزندتان غیر طبیعی است؟!

علائم رفتاری در نوزادان بین 6 تا 12 ماه می تواند اوتیسم را پیش بینی کند

یک مطالعه کانادایی در سال 2005 در مجله بین المللی علوم اعصاب و رشد که با بیش از 200 شرکت کننده انجام شد ، اولین پژهشی بود که علائم رفتاری خاص را در نوزادان تا 12 ماهگی بررسی کرد.که می توان با دقت قابل توجه پیش بینی کرد که آیا کودک به اوتیسم مبتلا خواهد شد.

اوتیسم یکی از شایع ترین اختلالات امروزه است ،  در حالی که بالاخره سال گذشته یک نشانگر بیولوژیکی برای کمک به تشخیص زودهنگام آن یافت شد ، اما معمولاً فقط 80 درصد  برای تشخیص مؤثر است و تاکنون بیشتر در نوزادان با خطر بالاتر  مورد استفاده قرار گرفته است. همچنین با استفاده از MRIیافت می شود و زمان انتظار می تواند طولانی باشد. در عوض ، بیشتر پزشکان باید به مشاهدات والدین تکیه کنند ، خود کودک را مشاهده کنند و از ابزارهای استاندارد مانند چک لیست اوتیسم در کودکان نوپا (CHAT) استفاده کنند. با این حال این ابزارها برای کودکانی که 18 ماه و بالاتر دارند ، ساخته شده است ، مدت زمان طولانی به ویژه هنگامی که تشخیص زودهنگام و مداخله می تواند در بسیاری از ناامیدی هایی که از مشکلات ارتباطی ایجاد می شوند ، کمک کند.

به دلیل تحقیقات انجام شده ، مقیاسی برای کمک به پزشکان در ارزیابی اولیه در نوزادان 6 ماهه (اگرچه در سن 12 ماهگی بسیار دقیق تر به نظر می رسند) ساخته شده است. مقیاس مشاهده اوتیسم برای نوزادان (AOSI) ابزاری فوق العاده جدید برای کمک به والدین و پزشکان در تشخیص زود هنگام است. نشان می دهد که کودک شما ممکن است مبتلا به اوتیسم باشد

بیشتر اینها نشانگرهایی هستند که بین 6 ماه تا 1 سال نشان داده می شوند. پیش از آن ، بسیاری از این موارد ممکن است به هیچ وجه ظاهر نشوند. همچنین مهم است بدانید که هر یک از این صفات به خودی خود تشخیصی نیست. اگر فرزند شما در طی 6 ماه تعدادی از این خصوصیات را نشان می دهد ، خوب است که برای ارزیابی به پزشک مراجعه کنید. تشخیص و درمان زودهنگام می تواند در ایجاد مهارت های آینده فرزندتان، واقعا  تاثیر متفاوتی داشته باشد. مجدداً تکرار می کنم  این لیست نباید به عنوان یک تشخیص در نظر گرفته شود ، فقط به عنوان ابزاری برای مراجعه به روانشناس  و روانپزشک استفاده می شود که پس از آن می تواند یک فرایند ارزیابی مناسب توسط درمانگر صورت بگیرد.



1-نبود لبخند اجتماعی

    به طور معمول ، لبخند زدن کودک  در پاسخ به لبخند شما از ابتدای ماه اول شروع می شود. ، اما به طور قطعی تا 3 ماهگی این اتفاق می افتد. برای آزمایش می توانید کودک خود را با چهره خنثی نگاه کنید و بعد از ان حالت خنثی خود را بشکنید و مدتی لبخند بزنید این کار را  می توانید سه یا چهار بار امتحان کنید. یک نوزاد در حال رشد طبیعی  باید هر بار به شما لبخند بزند.


    2-عدم تماس چشمی

    بیشتر نوزادان با علاقه ذاتی به چهره انسان ، به ویژه والدین و خانواده آنها متولد می شوند.

3-جوابگوی نامشان نیستند

    اکثر نوزادان حداکثرتا 9 ماه بعد از  تولدشان بعد از گفتن نامشان پاسخ خواهند داد.

4-هیچ پیش بینی اجتماعی یا پاسخ به بازی دالی موشه وجود ندارد

    کودکانی که از نظر عصبی طبیعی هستند ، در انتظار انتخاب بازی ، بازوهای خود را بلند می کنند ، یا در انتظار بازی هایی مانند دالی موشه ، می خندند (یا گریه می کنند). اگر به نظر می رسد فرزند شما تا 6-9 ماهگی از این فرم های سنتی بازی استفاده نمی کند ، ارزش دارد که به آن توجه کنید.


   5- ردیابی بصری ضعیف

    یک اسباب بازی با رنگ روشن بگیرید و به آرامی جلوی کودک خود حرکت بدهید. آیا کودک شما به راحتی با چشمان خود یک اسباب بازی با رنگ روشن را دنبال می کند؟ یا به نظر می رسد که آنها علاقه خود را به آن از دست می دهند یا به سرعت از این کار منصرف می شوند؟

6-عدم ادا کردن صداهای  اجتماعی

    به طور معمول نوزادان علاقه مند به تولید صداهایی برای گفتن کلمات اولیه  هستند. که این صداها  به صورت شمرده هستند اما قابل تشخیص به عنوان کلمه مورد نظر نیستند. و نوزادان مبتلا به اوتیسم ممکن است فاقد  این صداهای کلامی باشند ، و یا تاخیر در آن را نشان دهند.

7-خیره شدن به اشیاء غیر معمول
    نوزادان بزرگتر که بعداً مبتلا به اوتیسم تشخیص داده می شوند ، بر روی اجسام غیرمعمول مانند پنکه ، قسمت هایی از اسباب بازی ها (اما نه اسباب بازی) ، کف یا سقف خیره می شوند. 



پس از سکته مغزی، مغز شما ممکن است نیاز به یادگیری مجدد برخی از مهارت های قدیمی داشته باشد. که به شرایط شما بستگی دارد. با این حال، ماده خاکستری مغز شما توانایی شگفت انگیزی برای تعمیر و بازسازی خود دارد.

یک برنامه توانبخشی سکته مغزی می تواند به شما کمک کند کار را انجام دهید. ممکن است اثر سکته مغزی شما به طور کامل رفع نشود، اما این  برنامه می تواند به شما کمک کند تا استقلال خود را دوباره به دست آورید و برخی از عملکردهایی را که از دست داده اید، بازیابی کنید.

بازسازی عملکرد شما به زودی 24 ساعت پس از سکته مغزی شروع می شود. به محض این که وضعیت شما پایدار شود، تمرینات ساده را شروع خواهید کرد تا به شما کمک بشود که دوباره کشف کنید که چگونه در رختخواب بخوابید، به حمام بروید، حمام کنید، لباس بپوشید، و خودتان  غذا بخورید.

این روند برای همه متفاوت است، زیرا سکته می تواند بر قسمت های مختلف مغز تأثیر بگذارد. مهم نیست که چگونه توانایی های شما تغییر کرده است، کلید پیشرفت شما در این است که تمرین را ادامه دهید.


ما در عصر پیشرفت های علمی  از جمله علوم اعصاب زندگی می کنیم، اما معماری کاربردی مغز هنوز  به صورت معما است. دانشمندان معمولا کارکردهای شناختی مغز را در سطح جهانی به عنوان مثال به عنوان توانایی فکر کردن و هدایت رفتار توصیف می کنند. این کارکردها شامل: گفتار، توانایی تغییر بین  تکالیف، سازماندهی رفتار (کارکردهای اجرایی)، حافظه، توجه و توانایی استفاده از نمادها و ابزارها است.

آنچه که مطمئنا شناخته شده این است که هنگامی که یک ضربه سکته مغزی  به دلیل خونریزی بخشی از مغز  اتفاق می افتد. مهمترین مسئله  چیزی است که بعد از آن اتفاق می افتد. از دست دادن عملکرد ناشی از مرگ عضلانی در یک ناحیه  در صورتی که مجددا از سلول های عصبی دیگر استفاده شود
می تواند توسط یک موقعیت دیگر جبران شود، سپس کارکرد از دست رفته می تواند تا حدی بازیابی شود، یا به طور متناوب، توسط استراتژی های شدید جبران شود.

میزان تاخیری که در بازیابی عملکرد پس از سکته مغزی به طور خودبه خودی و یا به وسیله  توانبخشی فردی  وجود دارد هنوز نامشخص است و به نظر می رسد از فرد به فرد متفاوت است.


اختلال شناختی بعد از سکته مغزی بسیار شایع است. انواع مختلف اختلالات شناختی مانند فراموشی، سردرگمی و یا عدم تمرکز وجود دارد که می تواند ایمنی، بهره وری، استقلال و روابط شخصی را تحت تاثیر قرار دهد.

توانبخشی شناختی توسط  درمانگران برای بهبود عملکرد شناختی رشد یافته است. این درمان همچنین با هدف کمک به افراد مبتلا به اختلال شناختی در مقابله با تأثیرات آن بر زندگی آنها است. با کمک توانبخشی شناختی، بسیاری از مردم می توانند پس از  سکته مغزی، یک زندگی رضایت بخش داشته باشند.