سفارش تبلیغ
صبا ویژن

Neurocognitivetherapy

نظر

یک نشانه هشدار دهند ه و علامت احتمالی برای تشخیص زودهنگام اوتیسم

توجه اشتراکی چیست و چرا اهمیت دارد؟

 

در ارزیابی از نوزادان و کودکان نوپا  ، به طور معمول طیف گسترده ای از بچه ها را می بینم. نکته ای که درباره این نوزادان شگفت آور هست  این است که چه زود مهارت توجه اشتراکی درآن ها ایجاد می شود. بیشتر کودکان تا 12 ماهگی مهارت توجه اشتراکی را نشان می دهند که شامل مهارت اشاره (برای نشان دادن علاقه ، خواست یا نیاز) است.

 

توجه اشتراکی چیست؟

در شرایطی که دو نفر  تجربه  علاقه به شیء مانند اسباب بازی را به اشتراک می گذارند. مثلا، شما جغجغه بچه 9 ماهه خود را تکان می دهید و او به  سمت صدای جغجغه نگاه می کند ، و بعد  لبخند می زند و به شما نگاه می کندو گویا می گوید "این جالب بود ، دوباره این کار را انجام بده. بابا! " یا وقتی کودک 14 ماهه شما وارد حیاط خلوت می شود و متوجه هواپیمای بالای سرش می شود  ،  به سمت شما نگاه می کند و به سمت هواپیما حرکت می کند و گویا می گوید: "وای ، مامان تو هم هواپیما را دیدی؟" توجه اشتراکی خیلی زود در زندگی ، مدتها قبل از اینکه آنها بتوانند احساسات خود را به صورت کلامی بیان کنند شکل می گیرد. این تغییر نگاه چشمی از یک شی به شخص به منظور این که شخص دیگری  در این تجربه شریک شود  ، جادوی توجه اشتراکی است و این یک مهارت بسیار مهم است بدلیل اینکه یک پیش نویس اولیه برای رشد زبان گفتاری است.

کودکان نوپای که توجه اشتراکی ندارند و از ژست هایی مانند اشاره کردن برای برقراری ارتباط با مراقبان خود استفاده نمی کنند ، به احتمال زیاد با تاخیرهای رشد در گفتار و زبان خود و همچنین مهارتهای اجتماعی وتعامل  مواجه خواهند شد.

عدم توجه اشتراکی همچنین یک عامل اولیه برای شناسایی زودهنگام ابتلا به اختلال طیف اوتیسم است. کودکان بدون توجه اشتراکی ، لذت و ارتباط با بزرگسالان را از دست می دهند و معمولاً از بزرگسالان صرفاً به عنوان وسیله ای برای اهدافشان استفاده می کنند. این یک علامت هشدار است ، وقتی از والدین یک کودک نوپا سؤال می کنیم "چه مدت پسرت می تواند بازی کند بدون اینکه توجه تو را جلب کند؟" و والدین پاسخ می دهند "آنها می توانند ساعتها به تنهایی بازی کنند!" این ممکن است به نظر برسد کودک از توجه زیادی برخوردار است!  اما از نظر رشد ، فاصله توجه کودکان نوپا بسیار کوتاه است (حدود 2-3 دقیقه با یک اسباب بازی تنها و 10 دقیقه بدون درگیر کردن یک فرد بزرگسال یا خواهر و برادر در بازی ، برای یک کودک 2 ساله). بنابراین در حالی که ما انتظار داریم کودکان نوپا برای مدت کوتاهی در خانه  بازی کنند  ، اما کودک نوپای شما بسیار عادی هست که بخواهد شما را  درگیر بازی اش کند ، مانند آوردن یک اسباب بازی ، نشان دادن یک اسباب بازی ، حرکت به سمت شما. یا یک اسباب بازی یا به راحتی به شما اطمینان می دهند تا در حین بازی به آن ها اطمینا خاطر بدهید.

 

کودکانی که فاقد توجه  هستند ، ممکن است برای مدت طولانی بازی کنند و هیچ وقت با استفاده از حرکات ، نگاه چشم یا صدا هیچ کس را درگیر نکنند. آنها ممکن است خواسته ها و نیازهای خاصی را با استفاده از بزرگسالان به عنوان وسیله ای برای رسیدن به هدف به دست آورند ، نه اینکه نشان دهند که از تعامل اجتماعی لذت می برند به عنوان مثال ، یک کودک 16 ماهه می خواهد لیوان شیر خود را روی میز بگذارد اما نمی تواند به آن برسد ، و به جای اینکه به مادرش اشاره کند و به دنبالش بگردد و صدایی  تولید کند تا به او نشان دهد که  میخواهد این کار را کند. فقط روی خود فنجان و میز تمرکز می کند و او را به سمت میز می کشد و مادر او را می بیند و دست او را  می گیرد و کمکش می کند. و کار انجام می گیرد، اما هیچ تعامل یا تعامل اجتماعی واقعی در آن مبادله  نمی شود.